งานอาร์ตมั่งไม่อาร์ตมั่งของรุจัง

วันที่ 18 เดือน 14 ศักราชใหม่ที่ 386

...

สวัสดีค่ะ

หนูมาถึงแล้ว ส่งเมล์นี้ทันทีที่ถึงที่พักเลยล่ะค่ะ

ในที่สุดก็มาถึงสักที ใช้เวลาเดินทางมากกว่าที่คิดมากทีเดียว คิดว่าประมาณสามวันได้...
ที่พักดูน่าสบายมากเลยค่ะ มีห้องเล็กๆแยกให้สำหรับไข่แต่ละฟอง (เอาไว้จะเล่าให้ฟังทีหลังนะคะ)

ฮ่า ลืมเล่าไปค่ะ เด็กที่ถูกคัดเลือกมาที่นี่ ผู้ดูแลเขาเรียกชื่อเล่นว่าไข่ เพราะเปรียบเสมือนไข่แห่งความหวังใหม่ของมนุษยชาติ! ฟังดูน่าอายอยู่หน่อยๆมั้ยคะ พวกเราก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอก แค่รู้สึกจั๊กจี้นิดหน่อยที่ถูกเรียกว่าเป็นความหวังของมนุษยชาติ ก็คิดว่าโอเวอร์ไปหรือเปล่านะ เพราะถึงแม้พวกหนูจะไม่โดนคัดเลือกมา สักวันมนุษย์ก็จะออกมาใช้ชีวิตนอกเชลเตอร์ได้อยู่ดี พวกหนูเหมือนหนูทดลองมากกว่าความหวังของมนุษยชาตินะคะว่ามั้ย ฮ่าๆ

ตอนแรกเดินทางจากเมนเชลเตอร์ พวกเราก็ตกใจกันค่ะ เพราะบ้านใหญ่ที่เคยอยู่มาตั้งแต่เกิด พอมองจากที่ไกลออกไป ก็ค่อยๆกลายเป็นโดมเล็กๆ... ดูแล้วน่าใจหายยังไงบอกไม่ถูก และน่ากลัวด้วยค่ะ เหมือนกับว่าบ้านที่ปลอดภัยนั้นไม่สามารถคุ้มครองเราได้อีกแล้ว และโลกภายนอกนั้นมันช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน เด็กเล็กๆร้องไห้กันระงม น่าอายไปหน่อย แต่หนูก็ร้องไห้ด้วยเหมือนกัน เพราะว่าการต้องออกมาอยู่ในที่ๆไม่เคยรู้จัก ไม่เคยมีใครไปมันน่ากลัวจริงๆ...

ที่ตรงนี้ ตามแผนที่เก่าน่าจะเป็นทวีปเอเชียค่ะ แต่ก็ไม่เชิงใช่เสียทีเดียว เพราะว่าหลังจากสงครามโลกเมื่อครั้งนั้น (ที่หนูก็เกิดไม่ทัน) แรงระเบิดใต้ทะเลก็ทำให้แผนดินกระจายเคลื่อนไปหมด ตอนนี้ผู้ดูแลบอกว่า ถ้ามองจากอวกาศ แผ่นดินที่พวกหนูอยู่เป็นแผ่นใหญ่มากรองจากแผ่นที่เมนเชลเตอร์ค่ะ เขาเอารูปถ่ายดาวเทียมมาให้ดูด้วย แผ่นดินที่พวกหนูอยู่อยู่ค่อนไปทางซีกบนของโลก แต่เมนเชลเตอร์อยู่บนแผ่นที่อยู่ซีกล่างค่ะ ใกล้ๆที่ที่พวกหนูอยู่นี้มีเกาะใหญ่อีกเกาะหนึ่งอยู่ทางตะวันตก ผู้ดูแลบอกว่าตรงนั้นคือที่ตั้งของเชลเตอร์โดมน้ำแข็ง เพราะว่าอยู่ฝั่งเหนือของโลกเลยค่อนข้างหนาวค่ะ แล้วก็ระบบปรับอากาศไม่ดีเท่าบ้านใหญ่ เพราะว่าต้องการใช้พลังงานส่วนใหญ่ที่บ้านใหญ่ ดังนั้นที่โดมเล็กนี้ก็เลยมีน้ำแข็งเกาะข้างนอกตลอดเลยล่ะค่ะ

ตอนนี้ยังไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไรเพราะเพิ่งมาถึง จะเล่าเรื่องที่เขาบอกตอนอบรมให้ฟังก็แล้วกันนะคะ

สามเดือนแรกเราจะต้องอยู่ในบ้านที่จัดให้นี้ ในบ้านจะมีการปรับสภาพเหมือนที่บ้านใหญ่ค่ะ แต่ว่าจะค่อยๆลดการปรับสภาพลงทีละนิด แล้วเราก็ต้องออกไปอยู่นอกบ้านเยอะๆด้วยค่ะ ผู้ดูแลดูเหมือนจะระวังตรงจุดนี้มาก เพราะไม่แน่ใจว่าพวกเราจะสามารถทนกับอากาศข้างนอกเชลเตอร์ได้มั้ย เพราะอากาศในเชลเตอร์ก็ปรับสภาพให้เหมือนเมื่อก่อนเกิดสงครามมาคลอด 380 กว่าปีเลยใช่ไหมล่ะคะ นักวิทยาศาสตร์คิดว่าเมื่อรอให้เวลาผ่านไปแล้ว ธรรมชาติจะค่อยๆปรับตัวกลับสู่สภาวะสมดุลได้เอง แต่ดูเหมือนสภาวะสมดุลของโลกจะไม่ได้มีแค่สภาวะเดียวค่ะ ช่วง 110 ปีหลังมานี้ อากาศ น้ำ และพื้นดินข้างนอกหยุดการเปลี่ยนแปลงแล้ว ทั้งๆที่องค์ประกอบยังไม่เหมือนเมื่อก่อน นักวิทยาศาสตร์คิดว่านี่เป็นสภาพสมดุลใหม่ค่ะ เพราะฉะนั้น ถ้ามนุษย์อยากออกมาอาศัยอยู่นอกโดมอีกครั้ง ก็ต้องปรับตัวเท่านั้นค่ะ แต่ว่าไม่ต้องกลัวนะคะ เพราะว่าไม่ใช่ทุกคนในเชลเตอร์ต้องออกมาปรับตัวเพื่ออยู่รอด... ดูเหมือนมีแต่เฉพาะพวหนูเท่านั้นค่ะ และปีหน้าจะมีเด็กมาเพิ่มอีก แต่คนที่จะอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่พวกเรามาบุกเบิกจริงๆแล้วคือเจนเนอร์เรชันถัดไปค่ะ (มาพูดเรื่องเจนเนอเรชันถัดไปตอนนี้ก็กระไรอยู่ หนูยังไม่ได้คิดเรื่องมีลูกเลย)

พวกไข่ทั้งหมดมีเก้าสิบฟอง(คน)ค่ะ หลังจากแบ่งกลุ่มแล้วแต่ละกลุ่มจะได้เลือกว่าจะทำหน้าที่อะไร แล้วก็เข้ารับการอบรมค่ะ อย่างเช่นที่หนูคิดจะทำให้ได้เลยคือเกษตรกรรม ปลูกพืชค่ะ!!! ปลูกพืชลงบนดินจริงๆ แล้วก็รดน้ำจริงๆด้วย!!! แทบจะรอไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ยังไม่ได้รับอนุญาตให้สัมผัสดินหรือน้ำนอกบ้านค่ะ ต้องรอให้ชินก่อน แล้วก็อบรมก่อนด้วย ส่วนเรื่องที่ว่าพืชที่ปลูกจะกินได้หรือเปล่านั้น ช่วงก่อนหน้านี้มีนักวิทยาศาสตร์มาทดลองปลูกไว้ตั้งนานแล้วล่ะค่ะ กินได้ไม่มีปัญหา คิดแล้วอยากจะลองกินเร็วๆจัง อย่าว่าแต่ลิ้มรสชาติของพืชเลยนะคะ แม้แต่สัมผัสหนูก็ยังไม่เคยสัมผัสเลย!!! เพราะว่าที่บ้านใหญ่ ส่วนที่ปลูกพืชคือใจกลางโดมเท่านั้น แล้วก็ใช้ระบบถ่ายเทอากาศใช่ไหมล่ะคะ ต้นไม้น่ะเคยเห็นก็แต่ในโฮโลแกรมเท่านั้นเอง

ตัวเลือกอื่นๆให้เลือกทำนอกจากเกษตรกรรมก็มีพวกช่างไม้ (ทำเครื่องมือและหัดสร้างบ้านอย่างง่าย) สิ่งทอ (หัดทอผ้าจากใยธรรมชาติและตัดชุด) การครัว (ทำอาหารแบบต่างๆจากวัสดุที่จำกัด) นายพราน (หัดแกะรอย ล่าสัตว์ และเรียนวิธีเอาตัวรอดในป่า) และอาลักษณ์ (บันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นเก็บเอาไว้<---ดูเหมือนจะได้เรียนวิธีจารึกบนหินด้วยค่ะ ฮา) เท่านี้เองค่ะ แบ่งเป็นหกกลุ่ม กลุ่มละสิบห้าคน สำหรับทำงานในพื้นที่จริงแล้วเป็นจำนวนคนที่น้อยมากเลยว่าไหมคะ แต่ว่ากว่าจะอบรมเสร็จ กว่าจะหัดทำงานจนเป็น ก็คงใกล้เวลาที่เด็กใหม่จะมาแล้วล่ะค่ะ แล้วพวกหนูจะสอนงานให้น้องเอง!!

เริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้วซีคะ เพราะเดินทางมาตั้งสามวัน พอได้ลงมาเหยียบพื้นที่มั่นคง ก็แทบจะหลับเลยค่ะ

ถ้างั้นฉบับนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะคะ แล้วจะเขียนมาเล่าให้ฟังอีกเร็วๆนี้ค่ะ ว่าชีวิตใหม่เป็นยังไงบ้าง

คิดถึงบ้านใหญ่มากเลยค่ะ

รุรุ