งานอาร์ตมั่งไม่อาร์ตมั่งของรุจัง

วันที่ 11 เดือน 15 ศักราชใหม่ที่ 386

...

สวัสดีค่ะ

ห่างหายจากอีเมล์ไปนานเลย แบบว่าเวลามันผ่านไปเร็วกว่าที่คิดน่ะค่ะ แป๊บๆหมดวันซะแล้ว เผลอไผลไปไม่นานก็ผ่านไปเป็นสิบวันแล้วค่ะ จะว่าสนุกจนลืมเวลาก็ถูกเหมือนกัน

ช่วงก่อนหน้านี้มีเรื่องน่าตื่นเต้นล่ะค่ะ (แต่ตอนนั้นกลัวแทบตาย) เรื่องเป็นแบบนี้ค่ะ

ตอนนั้นกำลังเรียนเรื่องดินกันค่ะ หลังจากภาคบรรยายในห้องแล้วก็ออกไปสัมผัสดินจริงกัน (แต่ตอนแรกๆต้องสัมผัสแต่ดินที่เตรียมไว้แล้วค่ะ ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ยุ่งกับดินธรรมชาตินอกเขตฐานฝึก เนื่องจากยังมียูเรเนียมตกค้างอยู่พอสมควร ยูเรเนียมนี้ไม่ยอมสลายต่อมาหลายสิบปีแล้วค่ะ นักวิทยาศาสตร์คิดว่ามันอาจจะกลายเป็นส่วนประกอบแบบใหม่ของดิน คือมียูเรเนียมเป็นธาตุธาตุหนึ่งผสมอยู่ด้วย โลกเองก็ปรับตัวไปเรื่อยๆ พืชและสัตว์ที่จะอาศัยบนโลกก็ต้องปรับตัวไปด้วยค่ะ แต่เขากลัวว่าถ้าให้สัมผัสเร็วเกินไปพวกเราจะปรับตัวไม่ทัน เลยให้ยุ่งแต่กับดินที่ผ่านขั้นตอนสลายยูเรเนียมแล้วค่ะ) ช่วงที่กำลังตื่นเต้นสนุกสนานกันอยู่ จู่ๆฟ้าก็มืด ไม่ทันได้สังเกตหรอกค่ะ แต่ว่าพวกคุณผู้ดูแลวิ่งวุ่นเอะอะกันใหญ่ แล้วก็รีบต้อนพวกเราทั้งหมดเข้าไปในบ้านพักผู้ดูแล (หลังใหญ่ที่สุด) ตอนเข้าไปอยู่ในบ้านแล้วนั่นแหละค่ะถึงได้สังเกตว่าเมฆมันแปลกๆ... เมฆเยอะมากๆค่ะ แล้วก็สีเทาเข้มๆ เหมือนสีควันไฟเลยค่ะ... แล้วก็ลอยต่ำมากๆ จนเหมือนจะหล่นลงมาทับเราได้เลย จากนั้นลมแรงๆก็พัดมา เมฆหนักๆไหลตามลมอย่างเร็วเลยค่ะ ต้นไม้ใหญ่ๆรอบบริเวณฐานโดนลมดึงจนเอนแทบจะล้ม ใบไม้พุ่มใหญ่ๆถูกกระชากออกจากกิ่ง เศษหินเล็กๆปลิวกระเด็นตามลม น่ากลัวมากๆเลยล่ะค่ะ...

พวกเราเกาะกระจกหน้าต่างดู (ในกลุ่มเรา คนที่อายุน้อยที่สุดเพิ่งเกือบๆสิบเอ็ดขวบเองค่ะ ปีนเก้าอี้ดู...) ผู้ดูแลบอกว่านี่คือ "พายุฝน" ค่ะ ดูจากสีหน้าแล้วคาดว่าคงจะน่ากลัวมากกว่านี้ได้อีก

ไม่ต้องรอนานเลยค่ะ แป๊บเดียวหลังจากนั้นฝนก็ตก ตกหนักมากเหมือนเทน้ำออกจากถังเลยค่ะ พวกเราเพิ่งเคยเจอฝนเป็นครั้งแรกก็เจอพายุซะแล้ว พูดตรงๆก็ประทับใจเหมือนกัน แต่ค่อนไปทางกลัวซะมากกว่าน่ะค่ะ พอฝนตกได้สักแป๊บก็มีเสียงกราวๆ แปลกๆ ผู้ดูแลชี้ให้ดูที่พื้นข้างนอก บนพื้นมีก้อนอะไรไม่รู้สีขาวเต็มไปหมดเลย ผู้ดูแลเองก็ตะลึงค่ะ เพราะว่าปรากฏการณ์แบบนี้มีไม่บ่อยนัก ก้อนสีขาวที่ว่าเป็นก้อนน้ำแข็งค่ะ เวลาฝนตก ไอน้ำจะควบแน่นเป็นน้ำแล้วหยดลงมาใช่ไหมคะ แต่ก้อนน้ำแข็งนี้เห็นว่าเกิดจากการที่ความกดอากาศต่ำดันขึ้นไปข้างบน ทำให้หยดน้ำฝนควบแน่นหลายครั้ง ในที่สุดก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็งค่ะ

ส่งรูปมาด้วยค่ะ เป็นก้อนเล็กๆ แต่บางก้อนใหญ่เกือบเท่าฝ่ามือเลยล่ะค่ะ *-*

มือคุณผู้ดูแล

พายุหนักแล้วก็นานมากเลยค่ะ บรรยากาศรอบตัวทั้งเย็นแล้วก็มืด กลัวนะคะ แต่ลึกๆข้างในก็รู้สึกอุ่นใจ อาจจะเป็นเพราะว่าได้อยู่ใต้หลังคากันครบทุกคนก็ได้ รู้สึกชอบพายุขึ้นมานิดๆเหมือนกัน ถ้ามันจะไม่ทำร้ายอะไรเรา ได้อยู่อย่างปลอดภัยกับเพื่อนท่ามกลางความน่ากลัวนิดๆแบบนี้ล่ะมังคะ เสนห์ของพายุ

...

วันนั้นก็เลยไม่ได้เรียนเรื่องดินต่อค่ะ กว่าฝนจะซาก็ฟ้ามืดแล้ว ตอนออกจากบ้านผู้ดูแลกลับบ้านเล็กของตัวเองทุกคนก็คุยแล้วก็หัวเราะกันใหญ่ อากาศหลังจากฝนตกมันสดชื่นมากเลยค่ะ เบาๆ โปร่งใส ทำให้รู้สึกสบายใจจริงๆ ทุกคนก็เลยร่าเริงขึ้นมากันอย่างไม่รู้ตัวมังคะ ก็เคยอยู่แต่ในที่ที่อากาศให้สัมผัสเหมือนกันทุกวันนี่นา

หลังจากนั้นก็เรียนเรื่องอื่นกันหลายครั้งค่ะ ทั้งดินแล้วก็น้ำ แต่ไม่เจอพายุอีกเลย (ขำ) สำหรับน้ำเรายังดื่มไม่ได้ค่ะ มีการทดสอบแล้วว่าน้ำธรรมชาติตอนนี้ไม่เป็นอันตราย(ในทันทีทันใด)ต่อมนุษย์ แต่ก็ต้องอาศัยเวลาปรับตัวค่ะ หลังจากสามเดือนแรกนี้แล้ว เราถึงจะค่อยผสมน้ำธรรมชาติลงในน้ำดื่มทีละนิด คาดว่าหลังจากหกเดือนก็คงสามารถสัมผัสทั้งน้ำและดินได้เต็มที่ มันนานเหลือเกินนะคะ...หกเดือนนี่ แต่ระหว่างนี้เองก็มีเรื่องน่าตื่นเต้นให้เรียนเรื่อยๆอยู่แล้ว คงจะไม่เบื่อหรอกค่ะ

ตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลาเรียนแล้ว คงต้องไปเตรียมตัวสักที เอาไว้จะเขียนมาอีกนะคะ

รุรุ