ล้างลูก

posted on 24 Jun 2010 09:24 by myartbox in others

เมื่อต้นเดือนเก็บตู้แม่กุกกัก แล้วก็เจอของที่ไปฝากวางไว้นานมากแล้ว..

กล้องจุลทรรศน์แบบโบราณอันจิ๋ว หนึ่งในสมบัติส่วนตัวไม่กี่ชิ้นของรุ แฮ่...

+

หลายยยยปีที่แล้ว ตั้งแต่เรียนป.ตรี ตั้งแต่สมัยที่เปิดท้ายขายของยังเป็นแบบที่เดินสนุก
มีนักศึกษาหรือคนทั่วไปมาเช่าพื้นที่ขายของหลากหลาย ไม่ใช่มีแต่ร้านค้ามาขายเสื้อผ้า
เดินไปเจอร้านหนึ่ง มีเจ้านี่ตั้งอยู่ หลงรักตั้งแต่แรกพบเลย...กะว่าสู้ราคาเต็มกำลังค่ะ

"พี่คะ กล้องนี่...เท่าไรคะ"
"ร้อยห้าสิบค่ะน้อง"

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เท่าไรนะคะพี่!!!!!!!!!!!

แล้วก็อุ้มลูกกลับบ้านอย่างมีความสุข ~

(พี่เขาขอแค่ว่าให้รักษาดีๆ มันเป็นของที่พี่เขาใช้ตอนไปเรียนตปท.
แต่ตอนนี้ไม่ได้ใช้แล้วเลยสงสารมัน ขายให้คนที่อาจได้ใช้ดีกว่า
หนูค่ะ หนูเรียนชีวะค่ะพี่ ขายให้หนูนะคะ!!)

+

แต่พูดก็พูดเถอะ อายุลูกรุ่นเดอะเหลือเกิน เลนส์มัวหมดแล้วด้วยล่ะ
เอามาส่องเล่นๆมีความสุขเป็นพักๆ ส่วนใหญ่จะเก็บเข้าตู้เอาไว้ แล้วก็ลืมไปเลย..

เมื่อต้นเดือนไปค้นเจอ ก็เลยมีแก่ใจอยากอาบน้ำให้ลูกซะหน่อย
ที่ผ่านมาได้แค่เช็ดตัวๆ แต่วันนี้อยากพาอาบจริงจังชะมัด ก็เลยไปหยิบไขควงมา

แกะโลด

เริ่มจากเลนส์ใกล้ตาก่อน เพราะเอาออกมาง่ายสุด

ข้างในจะมีหลอดที่วางเลนส์เป็นระยะต่อกันไว้ เพื่อดึงแสง
ไม่ต้องรอช้า แกะแหวน เทเลนส์ ออกมา อ๊าง

แอบเอามาส่องเล่น กำลังขยายไม่เท่ากัน

สารภาพว่าโล่งใจ เพราะตอนเอาออกมาก็จำเอาว่าอันไหนก่อนอันไหนหลัง ไม่ได้จดไว้
แต่ถ้าต่างกันแบบนี้ก็พอเดาออกบ้าง ตอนใส่กลับจะได้มั่นใจหน่อย - -"

พอล้างๆไป..

อุปกรณ์มันก็งอกเรื่อยๆ... -_-

ลองหลายอย่างมากที่จะล้างคราบกาวอายุเป็นสิบปี สุดท้ายก็บลูพาวเวอร์ เวิร์คจริงๆแฮะ

โปะทั่วตัวลูก แช่น็อตทุกตัว แล้วก็มานั่งขัด พอเงาปิ๊งแล้วมีความสุขจัง
ไม่ได้ถ่ายลูกตอนแช่ครีม เพราะมือเลอะมั่ก จับมือถือบ่ได้...

เช็ดเสร็จก็ประกอบคืนอย่างมีความสุข ในขณะนั้นเอง

.........

.........

.........

"เป๊ะ"

ห๊ะ?! เสียงอะไรชวนปวดใจ...

ใช่แล้ว...คุณคิดถูกแล้ว...

..........

..........

นี่............. นี่.....................

นี่ของที่ผ่านมือกูมันจะไม่ตก ไม่แตก ไม่หักไม่หายสักอย่างจะได้มั้ย!!!

ความรู้สึกมันช่าง.....มากๆ ที่กูทำเลนส์ของลูกกูแตกคามือเลยนะเนี่ย.....

แต่เนื่องจากลูกก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก กำลังขยายลดลงไปนิดนึง ยังส่องมันส์อยู่
เราเลยตัดสินใจนิรโทษกรรมตัวเอง เพราะเฟลไปเลนส์มันก็ไม่กลับคืนมา
รักลูกเหมือนเดิมแม้เลนส์จะหายไปอันนึง ;  ;

หนูสะอาดแล้วค่ะ >_<

ลองถ่ายจากมุมที่ส่อง หน้าเหมือนยานอวกาศเลยแฮะ (ว่าแล้วก็อยากอ่าน MAPS จัง)

มองผ่านยานอวกาศเข้าไปแล้วเห็นดวงจันทร์ด้วยนะเอ้อ *//////*
ไม่ได้วางอะไรไว้เลยมีแค่กลมๆขาวๆ แต่เหมือนดวงจันทร์จริงๆแฮะ

เหมือนมีดวงจันทร์ส่วนตัวไว้ดูเมื่อไรก็ได้เลย -////-

+

ป.ล.หนึ่ง เห็นลูกเค้ารุ่นเดอะ แต่มีระบบไฟฟ้าด้วยนะเฮ้ย!!
มีรางถ่านแบบนี้อยู่ข้างใต้ แต่ก็ขอโทษเถิด.. แน่นอนว่าใช้ไม่ได้
พอเลนส์แตกรุก็ไม่มีแก่ใจจะมานั่งเหลาสายไฟ ก็เลยยัดๆไว้คืนก่อนไม่ซ่อม = =

ป.ล.สอง อุปกรณ์ชิ้นที่แพงที่สุดในงาน

รู้นะว่าไร้สาระ รู้นะว่าแพงมากเกินที่จะซื้อมากินเล่น แต่....มันหอมมมม มันหอมจริงๆ
ตอนกินครั้งแรกชั่งใจอยู่นาน ไม่รู้ว่ามัชฉะจริงแค่ไหน แต่ลองแล้วเลิกไม่ได้เลย
มัชฉะจริงๆ มัชฉะจริงจริ๊งงงงง หอมบาดใจมากกกกกกกกกก
เก็บฝาไว้ส่งเสียตัน มีแต่ฝาดำ ชีวิตนี้จะมีภาษีดีขึ้นบ้างมั้ย 55555555

+

ป.ล.ส.ท. ขอแถมบ่นแค่นิดเดียว ไม่อยากเครียดกรุณาข้ามไปเลย

พอทุกคนออกไปทำงานหมดแล้วรู้สึกแย่ชะมัด เหลือเรานั่งไร้ค่าอยู่คนเดียว
ความรู้สึกว่าเกาะพ่อแม่กินไม่ได้ลงแรงทำงานเลยนี่มันเลวร้ายสุดๆ
รู้สึกไร้คุณค่า ไม่มีอะไรดีเลย ยิ่งนานไปยิ่งตอกย้ำความไร้ค่าขึ้นทุกวัน -_-"
เอ้า..ว่ากันตามตรง บางครั้งฮาร์ดคอร์ขึ้นมา ก็จะอดคิดไม่ได้ว่า

เฮ้ย...นี่คนอย่างกูมีสิทธิ์มานั่งหายใจสูดอากาศอยู่อย่างงี้ด้วยเหรอวะ

ช่วงนี้เครียดๆ อยากทำงานแล้ว เบื่อความรู้สึกแบบกูเป็นแค่ปรสิตอะ
อีกอย่างคืออยากมีเงินเดือน ไม่ใช่งกเงินนะ แต่มันโตเกินจะขอเงินพ่อแม่แล้ว
แต่ดันไม่มีเงินของตัวเอง เป็นคอมโบที่เลวร้ายมาก

มันจะเครียดปวดตับมากเวลาทำอะไรไม่ได้เลยเพราะไม่มีเงิน
อยากซื้อของที่ตัวเองชอบก็ไม่ได้ อยากไปไหนมาไหนก็ไม่ได้
บางครั้งต้องปฏิเสธเพื่อนไป ขอโทษว่ะ..กูไม่มีเงินจริงๆ... และไม่มีจริงๆของรุคือไม่มีจริงๆ

นานๆทีพีคมากเข้าร้องไห้ก็มี สมเพชตัวเองเหมือนกันที่ร้องไห้ แต่มันพีคแล้ว
กูอยากเที่ยวบ้าง กูอยากเจอเพื่อน อยากไปหาเพื่อน กินข้าวเฮฮา กูอยากดำน้ำ
กูอยากซื้อของ กูอยากซื้อโทรศัพท์มาแทนอันพังๆนี้ อยากซื้ออะไรไร้สาระด้วย
กูอยากได้แกดเจ็ต อยากได้เนนดร๋อย อยากซื้อดีวีดี อาร์ตบุ๊ค และอีกหลายอย่าง
(โอเค..ถ้ามีเงินคงไม่ซื้อหมดหรอก ไม่เหลือเก็บพอดี ก็แค่ระบายอารมณ์ - -")
คุณขา แค่บางวันอยากไปดูหนังยังไม่มีเงินจะดู คุณช่วยบอกทีว่าน่าสมเพชกว่านี้ได้อีกมั้ย

อยากทำงาน เมื่อไรจะเรียนจบ คิดว่าเทอมนี้ๆ แต่อาจารย์ก็ยุ่ง นานๆได้นัดกันที
ไอ้หลักสูตรป.โทบ้านเรานี่ก็บ้าไปนิดรึเปล่า หลักสูตรก็สองปีหรอก แต่ที่คณะ
ใครที่ออกไปภายในสองปีคือลาออกเท่านั้นอะ -_-" รุ่นพี่มีไปถึงปีห้ากันเกือบหมด
เฮ้ย นี่มึงให้เรียนนานกว่าป.ตรีอีก? มันจี้ผิดจุดรึเปล่าน่ะ

แปลกสุดคือให้น.ศ.เริ่มคุยเรื่อง thesis หรือ IS เอาปลายเทอมที่สาม หลักสูตรสี่เทอมนะ
จะคุยก่อนหน้านั้นก็ไม่มีอาจารย์ให้ บอกว่าต้องลงทะเบียนทีสิสก่อนถึงจะเลือกอาจารย์ได้
แล้วมันจะมีคนทำทันมั้ยคะ....ทีสิสทำเทอมเดียวคุณให้จบมั้ยคะ...ไม่ให้ใช่มั้ยคะ...

ก็พยายามทำความเข้าใจความลำบากของทางฝ่ายโน้นด้วย
หลักสูตรอะไรๆ ผู้ใหญ่ไดโนเสาร์อะไรๆ ไม่ใช่จะเปลี่ยนนั่นเปลี่ยนนี่ได้ เป็นมาแต่อดีต
แต่ว่ามันก็เซ็งจริงๆ พีคแล้ววันนี้ 55555 แก่จะตายแล้ว ไม่ได้ให้เงินพ่อแม่สักบาท
นี่ถ้าสามารถเขียนหนังสือหรือการ์ตูนที่ขายได้สักเล่มคงดีแฮะ -_-
อย่างน้อยก็มีหลักประกันว่ามีเงินส่วนนึงให้พ่อแม่ ถ้าต้องไปไหนก่อนวัยอันควร
แต่ว้อนท์ที่สุดตอนนี้คือ กูอยากทำงานแล้วว้อยยยยยย -------------

ไม่เอาละ ขอจบมันดื้อๆตรงนี้แหละ บ่นแล้วเฟลขึ้นมาโคตรๆเลย (แต่ก็บ่นมาตั้งยาว - -)

ถ้าอ่านแล้วเครียดให้กลับขึ้นไปดูหน้าลูกรุใหม่
กระบอกเลนส์โมเอะกับฐานรองสุดน่ารักนั่นจะทำให้หายเครียดได้เยอะเลยล่ะเธอว์ */////*

Comment

Comment:

Tweet

แค่ถอดออกแล้วประกอบคืนได้ก็เก่งแล้วค่ะ
ถ้าไม่นับทำเลนส์แตกนะconfused smile

เข้าใจอารมณ์เลยค่ะ เชื่อว่าทุกคนต้องเคยผ่านอารมณ์แบบนี้มาบ้างไม่มาก ก็น้อย(ยกเว้นพวกคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด)แต่ซักวันเราจะผ่านมันไปได้ค่ะ
วันที่เรามี เราซื้อ เราทำในสิ่งที่เราต้องการได้ตามใจตัวเอง แต่ตอนนี้ก็อดทนนิดนึง สู้ๆจ้ะbig smile

#13 By eeddy(อี๊ด) on 2010-06-25 16:02

เหมือนเคยใช้เลนต์แบบนี้ตอนประถมล่ะรุจัง เห็นแล้วคิดถึง big smile ที่แตกไปหาซื้อน่าจะมีนะ

รุจังทำของขายงานการ์ตูนสิ อย่างน้อยก็เป็นอะไรที่ใช้เวลาไม่มากแล้วก็เป็นงานได้เงินด้วยนะ ถ้าไปทำงานจริงๆก็จะมีเรื่องให้เหนี่อยให้เฟลได้เหมือนกัน อย่างน้อยช่วงนี้ก็หาอะไรทำให้ผ่อนคลายไม่เครียดไปก่อนน่อ เป็นห่วงๆ surprised smile

#12 By amchan on 2010-06-25 01:17

แต่รุกลับนับถือฮะคุงนะ เพราะฮะคุงทำได้โคตรหลายอย่าง
แค่ย่อยๆว่าคัฟเวอร์แบนด์ คอส แต่งฟิค แปลฟิค ก็เริ่ดละ
และได้ทำเรื่องอื่นๆอีกมากมาย ดูมีคุณค่าในชีวิตอ้ะ

#11 By hikaru on 2010-06-25 00:00

ผมก็เรียนโทเต็มที่ห้าปีรวดเลยครับ
และตอนนี้ก็ไม่ได้มีงานการทำเป็นชิ้นเป็นอันอยู่ดี

#10 By HAKURO on 2010-06-24 23:51

ขอบคุณค่ะคุณยาย cry

#9 By hikaru on 2010-06-24 20:53

ชีวิตคนจะต้องผ่านอีกหลายขั้นตอนนะรุจัง
ทำงาน...มีเงินก็ใช่ว่าจะสุขนะ
มันมาพร้อมกับความรับผิดชอบมหาศาลที่หนีก็ไม่ได้ เลิกก็ไม่ได้ หรือถ้าเลิกมันจะทรมานกว่าตอนยังไม่ได้ทำอีกนะ

คุณยายเข้าใจ..การได้เงินมาใช้แต่เราไม่ได้ทำเอง..เพราะเป็นแบบนี้มานานมากแล้ว 5555

ช่วงนี้คุณยายกำลังปั่นงานจ๊อบ แบบว่าอยากมีเงินพิเศษใช้เหมือนกัน อิอิ
แต่ยินดีรับฟังรุจังเสมอ แมซเสสมาในfacebook ก็ได้..สนุกกับชีวิตบ้างนะจ๊ะ เชื่อว่ารุจังทำได้เสมอ
confused smile

#8 By ยายแม่บ้าน on 2010-06-24 18:26

ขอบคุณค่ะเฮียทศ ตบหัวแบบนี้ชอบๆ

ที่บ่นนี่เพราะมันอยู่ในสถานะที่ขยับไม่ได้ด้วย
รุอยากทำงานแล้วจริงๆ แต่จะบังคับให้เรียนจบพรุ่งนี้ก็ทำไม่ได้
รุไม่มีการันตีว่าถ้าทำงานไปแล้วจะดีกว่านี้ไหม
รุแค่อยากเรียนจบแล้วทำงาน มันหงุดหงิด อึดอัด
ตัดสินใจจะมาเรียน อะไรๆคงต้องพร้อมอย่างที่เฮียทศว่า
รวมถึงจิตใจด้วย ซึ่งรุก็คงไม่มีจริงๆ

รุน่ะยังไม่เคยผ่านสังคมการทำงานจริงๆนั่นล่ะ
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งบอกว่า นั่นทำให้มุมมองของรุเด็ก
ถ้ารุผ่านการทำงานไปสักปีสองปี รุจะไม่เป็นแบบนี้เลย
ทั้งการพูดจา ความคิด การสื่อสาร การทำความเข้าใจ
รุจะพูดจาคนละภาษากับตัวเองตอนนี้ด้วยซ้ำ

ถึงวันนั้นไวๆคงดีนะ...

#7 By hikaru on 2010-06-24 15:24

เลนส์แตก เปลี่ยนเลนส์แล้วใช้ต่อได้ก็โอเค แต่อีตอนหาเลนส์ที่เข้ากับกล้องได้นี่สิ....ท่าจะเหนื่อย

---------------------------
(คอมเม้นต์แรง ตามประสาคนให้กำลังใจคนไม่เป็น ไม่ควรอ่านต่อโดยไม่ทำใจก่อน)















ไม่รู้นะ ผมมองว่าคุณ (ไม่ใช่คุณคนเดียว นักเรียนไทยส่วนใหญ่) ตัดสินใจผิดไปพอควรที่เรียนต่อ ป.โท ต่อจากป. ตรีเลย โดยไม่ผ่านการทำงานมาก่อน เพราะการเรียน ป.โท ในบางคณะ หนักมาก จนคิดไม่สามารถเจียดเวลาไปทำอย่างอื่นได้เลย แม้แต่ทำงาน

ดังนั้นการเรียนต่อในขั้นบัณฑิตศึกษา คนที่เข้ามา จะต้องพร้อมมาก ทั้งด้านเวลา ค่าใช้จ่าย และจิตใจ (ซึ่งเด็กจบใหม่จาก ป.ตรี ส่วนมาก จะยังไม่พร้อมถึงขั้นนั้น)


แต่ก็ไม่เห็นด้วยที่จะบอกว่า ที่เป็นอยู่มันไร้ค่า

ความที่ยังไม่เห็นอีกด้านหนึ่ง มันเลยทำให้เราเข้าใจคลาดเคลื่อนว่า อีกด้านหนึ่ง มันสิ่งที่ดีกว่าที่เป็นอยู่

มีอะไรเป็นการันตีครับ ว่าถ้าตอนนั้นไม่เรียนต่อแต่ไปทำงาน จะดีกว่าที่เป็นอยู่?
มีอะไรเป็นการันตีครับ ว่าถ้าหาเงินได้จากตอนนั้น ชีวิตจะเป็นสุขกว่า?
มีอะไรเป็นการันตีครับ ว่างานที่ไปทำจะไปได้สวย ถึงขนาดมีกินมีใช้ได้อย่างไม่ลำบาก?




ไม่รู้ครับ ผมก็ตอบไม่ได้....อาจดีกว่าจริงๆ ก็ได้ แต่ในโลกนี้ไม่มีใครตอบคำถาม "สมมติว่าเมื่อก่อน...มันคงจะดีนะ?" ได้หรอกครับ

ผมตอบได้อย่างเดียวอย่างเดียว ชีวิตคุณเดินมาแล้ว......คุณอาจลืมไปนะครับ ว่าคุณเดินมาไกลเกินกว่าคนส่วนใหญ่ในประเทศหรือในโลกนี้ สามารถเดินมาถึงเสียอีก

หากมองแต่ความเป็นไปได้ในอากาศอย่างเดียว มันก็เดินต่อไม่ได้หรอกครับ

อยากบ่น อยากจิตตก อยากร้องไห้ อยากสมเพชตัวเอง อยากทำอะไรก็เชิญ แหกปากดังๆ ในบล๊อกของตัวเอง มันไม่รบกวนใครหรอก

แต่ทำเสร็จแล้ว เดินต่อไปเถอะ

ไม่มีอะไรการันตีว่าจะดี แต่ชีวิตคนมันก็เป็นแบบนี้ทั้งชีวิตล่ะครับ

#6 By ทศ21 on 2010-06-24 14:42

#4 ญี่ปุ่นย่ะ ต้องจี้บ้า

#3 ขอบคุณมากวิศ

#5 By hikaru on 2010-06-24 14:41

ล้างเองเลยเหรอ เมพขิงๆ ดีนะจีนไม่ทำเกิน

#4 By Tongy on 2010-06-24 14:15

เด๋ววันของเราก็มาถึงน่ารุจี๊

อาจารย์ดองเด็กนี่น่าเบื่อหน่ายสุดโลกจริงsad smile

#3 By Wisor on 2010-06-24 12:58

สวัสดีค่ะพ่อม้า ดีใจมากๆที่แวะเข้ามาตอบค่ะ ไม่ได้คุยกันเสียนาน cry

#2 By hikaru on 2010-06-24 12:01

ถึง คุณฮิคารุ

สวัสดียามเที่ยงนะครับ คุณฮิคารุ พอดี วันนี้ผมแอบลูกน้องเข้ามาเล่นเน็ตที่ออฟฟิศครับ ไม่คิดว่าเข้าหน้าเอ็กซทีนปุ๊บจะเจอบล็อคของ คุณฮิคารุ เข้าพอดีเลยครับ surprised smile

เรื่องกล้องตัวในรูปผมว่ามันคลาสสิคดีนะครับ ยิ่งพอฟังราคาแล้วก็จังหวะที่ได้มา ผมว่าเจ้ากล้องตัวนี้มันต้องอยากจะมาอยู่กับ คุรฮิคารุ แน่ ๆ เลยล่ะครับ ถึงได้ลงตัวกันเสียขนาดนี้

ส่วนเรื่องชาเขียว ยี่ห้อนี้ผมก็ชอบเหมือนกันครับ แต่รู้สึกว่ามันแอบแพงไปนิดนึง(เวลากลั้นใจซื้อมากิน เรียกได้ว่าต้องกินให้หมดไม่ให้เหลือเลยล่ะครับ 555) แต่มีอีกยี่ห้อหนึ่งที่อยากจะขอแนะนำครับคือ ชายี่ห้อฟูจิ อันนั้นก็หอมมากครับ(แนะเฉพาะชาซองที่ใช้ชงร้อนนะครับ ส่วนชาแบบแช่เย็นมา อันนั้นผมว่ายังสู้ยี่ห้อนี้ไม่ได้ครับ)

ส่วนเรื่องงาน ผมว่าใจเย็น ๆ ก็ได้ครับ บางครั้งจังหวะชีวิตของคนเราก็ต้องมีช่วงนิ่ง ช่วงลุย สลับกันบ้าง ถ้าอย่างไรขอเป็นกำลังใจให้นะครับ ถ้า คุณฮิคารุ มีอะไรไม่สบายใจ จะปรึกษาอะไรก็ EMS มาที่บล็อคผมก็ได้นะครับ ช่วงนี้ผมอาจจะตอบช้าไปนิดนึง แต่ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ผมยินดีเสมอเลยนะครับ double wink

#1 By Old Mustang on 2010-06-24 11:28